Ciemne cotte - otrzymane w ramach pracy ochroniarza - wygodne, nie krępujące ruchów i nad wyraz eleganckie.

Zdobyczny półtorak - odznaczający się precyzją wykonania i pięknym zdobieniem - zapewne wyszedł z krasnoludzkiej kuźni. Miecz stworzono z jednego kawałka materiału, równie twardego co metal jednocześnie umożliwiającego nadanie znacznie większej ostrości ostrzu. Najmita nazywa go "adamantowym pazurem" ale po prawdzie sam nie ma pojęcia z czego miecz został wykuty. Wcześniej należał do przywódcy bandy napadającej karawany z Azeloth do Irimgardu. Największy skarb Mirkana.]]> Œroda 2 Grudzień Œroda 2 Grudzień http://www.najemnicygw.pun.pl/viewtopic.php?pid=295#p295 295@http://www.najemnicygw.pun.pl Czyli świat w prostych barwach off topu

Gra fabularna zawieszona do odwołania

1. Jestem doświadczonym graczem, a poziom niski bo na wbijanie mało chęci.

2. Lubuje się w grze fabularnej, rozpisuję publiczne i prywatne sesyje.

3. Nie rozgrywam sesji ero. Jeśli fabuła do tego doprowadzi, to zwyczajnie nastanie nowy dzień.

4. Luźną sesję (gdzie dzieją się cuda i więcej jest ot niż klimatu) też przyjmę, byle było przy czym gaworzyć ;)

5. Jak mnie nie ma (i nie odpisuję) to znaczy, że jest powód. Poczekaj, a nóż się odezwę i wytłumaczę. Jeśli pojawiam się i nie odpisuję, upomnij się - a widelec zapomniałem?

6. Jestem otwarty na propozycje związania się krwią, śliną czy innym atrybutem ^^ rody szlacheckie czy bogatomieszczańskie raczej odpadają, chyba że chcą mieć takie "złe ziarno" do wyplenienia.

7.  Zainteresowana/ny moją postacią, ale nie masz pomysłu jak zacząć? Nie wiesz czegoś? Zastanawiasz się czy zapytać? Napisz, wspólnie łatwiej będzie nam rozwikłać tą zagadkę.

8. Nie wymagam talentu Tolkiena czy Grzędowicza. Wystarczy, że tekst będzie do rozszyfrowania i nie będzie sprawiał bUlu serca.

9. Jestem otwarty także na propozycje organizacji i pracy/najmu, w końcu z czegoś trza się utrzymać.

10. Mirkan jest szemranym charakterkiem, także oferty z tej strony mocy również mile widziane.

11. Mirkan jest banitą ściganym przez prawo Dol Velen a także sojusznicze państwa, które zdecydowały się rozciągnąć działanie listu gończego na swoje terytoria (w gestii MG). Fluff w zakładce "Banita"

12. Profil się zapełni wraz z rozwojem fabularnym postaci, więc zaglądaj co czas jakiś. A nóż coś nowego będzie.]]> Œroda 2 Grudzień Œroda 2 Grudzień http://www.najemnicygw.pun.pl/viewtopic.php?pid=294#p294 294@http://www.najemnicygw.pun.pl
5 Fesyar, Cesarstwo, Marlua

Mirkan po raz pierwszy od przybycia na kontynent zagląda do przybytku Euzebiusza. Prócz chrzczonego piwa, jakim uraczył go właściciel przybytku, najmita poznał płowowłosą kobietę, która była nader tajemnicza. Choć nie zapamiętał jej mienia - skutki całonocnego picia, to czuł potrzebę odszukania dziwnej istoty. Niestety, jak dotąd żadnych śladów białowłosej.



12 Naqarion, Almanan

Pierwsze zlecenie od dawna. Mirkana najął elficki arystokrata, by ten przeszkolił jedną z jego córek we władaniu orężem. Gdy przybył na miejsce poznał tam piękną uczennicę i iście elfi styl życia - pałac pośród lasów, z rozległym ogrodem, dzikie zwierzęta zamiast domowych i spartańska dieta - elfie szczyny plus zielsko na śniadanie, obiad i kolację. Choć najmita widoki miał prawdziwie natchnione a uczennica - choć szorstka i zimna dla niego, to urody najwyższej, z ulgą opuszczał byłych pracodawców i to z pełną sakwą - bowiem hojności nie można było gospodarzowi odmówić.



23 Naqarion, Dol Velen, Aldabarad

Nie zdążył nawet roztrwonić całej sumy, którą otrzymał od elfiego arystokraty, a już popadł w nielada kłopoty. Otóż stając się niewinną ofiarą wizerunkowych zagrywek bogatego kupca - Quna, naraził się mu zabijając jednego z jego ochroniarzy, a drugiego pozbawiając dłoni. Szybko obleśny kupczyna zwalił mu na głowę łowców głów i stróżów prawa, Mirkan więc musiał opuścić miasto i udał się do Amarth - stolicy Cesarstwa. Szybko dotarły do niego wiadomości, ze został uznany za banitę, złodzieja i co gorsza- mordercę. List gończy schował na pamiątkę.



5 Nathmel, karczma "Pod Pijanym Półorkiem"

Wiedziony plotkami i chęcią ulżenia cierpiącej gardzieli, Mirkan ponownie nawiedził przybytek starego Euzebiego. Gdzieś na ulicy ktoś uświadomił go, że istnieje pewna szemrana zbieranina indywidułów, mianujących się klubem walki czy innym postępowym zbiorowiskiem. Wydając osatnie grosze z chudej sakwy i pojąc się rozcieńczonym Ciemnym Careogrodzkim, najmita uzyskał potrzebne informacje od Ebiego i szybko wpadł na cel poszukiwań - Xandera. Po krutkiej rozmowie, mimo początkowego rozczarowania brakiem możliwości zarobku, Mirkan przyjął zasady pięściarza i otrzymał wstęp do jego "przedsięwzięcia". Nowe znajomości zostały tradycyjnie uczczone procenami - Rumem i Ciemnym Krasnoludzkim.



9 Nathmel, Cesarstwo, Kryształowy Pałac

Dziewiątego Nathmel'a Mirkan zapamięta jako pełen przyjemnych niespodzianek i grubej sakwy. Ni stąd, ni zowąd na jego ogłoszenie w karczmie odpowiedziała elfia dama o imieniu Luthien. Zaoferowała mężczyźnie pracę w ochronie za godziwą stawkę, dach nad głową i nowe "oporządzenie". Takiej propozycji głodny i biedny najmita nie mógł odmówić. Tegoż samego dnia otrzymał nowy strój i ekwipunek, dzięki któremu lepiej wpasował się w wizerunek Kryształowego Pałacu.



10 Nathmel, Cesarstwo, okolice Azeloth

Pierwsze poważne zadanie najemnego ostrza na usługach lady Luthien. Przybrany na szlachcica miał paradować w eleganckich ciuchach wśród arystokratycznej śmietanki, jaka zebrała się na azelockich błoniach, i udawać jednego z nich. Najmita nie miał więc najlepszego humoru i choć zdołał uciąć ciekawą pogawędkę z pewną sokolniczką, to i tak w końcu pozostał sam w tym chaosie. Pani Luthien zarządała od każdego ochroniarza by kupił choć jeden z koszyczków, które były licytowane na charytatywnej aukcji. Mirkanowi udało się wygrać ten należący do pięknej Ochmistrzyni Aryi (choć przy pewnej pomocy jednego rudego Khazada). Niestety, nie było mu dane dłużej cieszyć się jej towarzystwem, bo wnet zaczęły się problemy z labiryntem czarodzieja Dorntmoga. Natychmiast przyłączył się do ekipy ratowniczej, która miała za zadanie wyciągnąć z zielonej pułapki uwięzionych piknikowiczów. Wraz z Morganą i Acalią przedarli się przez gąszcza zarośli i byli świadkami straszliwych mocy magusa, który chciał zabić uczestników zabawy. Na szczęście w tym samym czasie dotarły inne ekipy i wspólnymi siłami uwolnili ofiary czarnej magii.

http://www.kf2.pl/sesje-fabularne/sesja/5360/1 - sesja

http://www.kf2.pl/sesje-fabularne/wiesc/181 - wieść



13 Nathmel, Cesarstwo, przedmieścia Azeloth

Tego wieczora najmita przeszedł przysłowiową inicjację w Kręgu, bowiem stoczył swą pierwszą pięściarską walkę, i pokonał rywala. Zresztą nie on jeden skrzyżował tej nocy gołe pięści. Miejscówka natomiast wydawała się idealna na tego typu spotkania, a liczna reprezentacja "panienek" zapowiadała sporo emocjonujących pojedynków i iście męskiej rywalizacji. Z krwią i latającymi zębami w roli głównej. Już nie może doczekać się na kolejną okazję do obicia komuś misy.



13 Rasber, Cesarstwo, obrzeża Azeloth

Tego dnia Mirkan popełnia jeden z większych błędów w swojej karierze - kontaktuje się z Puhdas Maalima. Celem spotkania miało być rozpatrzenie jego kandydatury jako najemnego ostrza rasistów i ustalenie rodzaju testu, przez który każdy kandydat musiał przejść. Następnego dnia o ustalonej porze najmita stawił się z trofeum na spotkanie z rasistą, jednak uświadomiwszy sobie w jak grząskie bagno wdeptuje, wycofał się. Co było testem i jak wyplątał się ze śmiertelnego błędu? to pozostanie mroczną tajemnicą. Dość, że ktoś poinformował Lady Luthien o dziwnych kontaktach Mirkana. Jego praca w Kryształowym Pałacu zakończyła się tegoż dnia i tylko wcześniejsze zasługi dla Ranruinów uratowały najmitę od sroższych konsekwencji.



Yomrqah, bliżej nieokreślona lokacja

Przez kolejne miesiące najmita tułał się po kontynencie w poszukiwaniu pracy i fizycznych uciech. W swej wedrówce zawitał do śnieżnych szczytów Królestwa Careogrodu i dwóch stref granicznych: Amarth i Irimgardu. Niestety zgodnie z przewidywaniami nigdzie nie zdołał osiąść na dlużej i w przypływie melanholijnej tęsknoty do dawnych zakątków, powrócił do Azeloth. Tam szczęście się do niego uśmiechnęło w postaci dawnej znajomej czarodziejki, która podzieliła się ze sługą marnotrawnym strawą i komnatą. Przed Mirkanem stanął więc już tylko problem wiecznego bezrobocia oraz psychicznego i fizycznego wycieńczenia fundowanego przez gospodynię.



25-26 Yomrqaha 4366 roku, Cesarstwo, twierdza Zillith ad Phaar

Mirkan brał udział w wielkiej uroczystości weselnej Acalii de Sawoiline i Lameth'a v'Zillah, gdzie bawił się doskonale w doborowym towarzystwie czarodziejki Morgany. Nawet nie próbujcie zgadywać, jakim cudem go tam zaciągnęła i w zamian za co zgodził się ubrać we frak.

http://www.kf2.pl/sesje-fabularne/sesja/6997/1 - sesja
http://www.kf2.pl/sesje-fabularne/wiesc/215 - wieść


24 Penharia 4366 rok

Jakby to ujął Mirkan "Chujnia niesamowita" zawitała w progi skromnej jego osoby i Błękitna Zaraza stała się jego częścią. Tylko wypatruje niebieskich plamek.. zresztą, ciekawe czy kobitki lecą na niebieski? Niedługo pewnie sam się przekona.



11 Festyara 4367 rok

Nowy rok, nowe postanowienia. Mając dość siedzenia w jednym miejscu, życia ponad stan i udawania kogoś innego postanowił zadziałać. Spakował manatki i ruszył w drogę, ku śmierci lub przygodzie...

Tak naprawdę to uciekł przed własnymi uczuciami i wizją normalności, które okazały się go przerastać. Dokąd nogi go zaniosą? Nim ponownie skusi go luksusowe życie w mieście, lub jakaś białogłowa zawróci mu w głowie? Kto wie... Póki co - kierował się ku ojczyźnie długouchych, do zielonego Romen-Doru...]]> Œroda 2 Grudzień Œroda 2 Grudzień http://www.najemnicygw.pun.pl/viewtopic.php?pid=293#p293 293@http://www.najemnicygw.pun.pl Banita...

Dwa dni temu, tj. 2 Naqarion'a 4366 roku w Aldabarad pojawił się on - obrzydliwie bogaty kupiec, o fizjonomii Gnoma i charakterze zadufanego w sobie arystokraty, a zwał się Qun. Gdyby nie owe bogactwa, które zgromadził i lizodupstwo miejscowej śmietanki towarzyskiej, ktoś dawno poderżnął by mu gardło, a społeczeństwo by przyklasnęło. Realia jednak były inne, a władza pieniądza najpotężniejsza. Tak więc obrośnięty tłuszczem spaślak spacerował po ulicach miasta i robił co chciał, włączając w to obijanie biedoty i zmuszanie niewinnych przechodniów do całowania go w pierścień.
Dzisiejszego ranka Qun postanowił, dla kurażu, odwiedzić jedną z najdroższych Tawern w mieście - "Złotopławego Smoka" i prócz zwilżenia gardła kilkoma kieliszkami przedniego wina, wytypować także, bogu winnego człeka o fizjonomii uwłaczającej delikatnemu spojrzeniu arystokraty, jakim był Qun, i sponiewierać go psychicznie i fizycznie za pomocą słów i swych wiernych ochroniarzy. W obstawie czterech dorodnych mężów, przypominających grube dęby w żelaznych okowach, wyposażonymi w półtora ręczne tasaki, znalazł się u wejścia do wspomnianej już Tawerny. Próg przybytku przekroczył dumnym i wolnym krokiem, dając do zrozumienia, że zgromadzonych nawiedziła ważna persona, jeśli nie najważniejsza w tym gronie. A towarzystwo było dziś liczne i kolorowe, bowiem przy każdym stoliku siedziało po kilku chłopa i przy gąsiorkach z miodem czy winem oraz w towarzystwie nadobnych panien, rżnęli w różnego rodzaju gry karciane lub kości. Kupiec nawet nie tracił czasu na rozglądanie się za wolnym stolikiem, tylko podszedł do pierwszego z brzegu i groźnym spojrzeniem zdzielił tam siedzących. Ci wnet rozpoznawszy personę i zrozumiawszy przekaz, posłusznie opuścili miejsca, nawet nie zgarniając rozłożonych kart, by przypadkiem nie frasować jegomościa czekaniem. Gdy tylko drobna szlachta znikła z pola widzenia, jeden z ochroniarzy, o długich blond włosach i czarnej przepasce na lewym oku, jednym zamaszystym ruchem zrzucił całą zawartość blatu na podłogę, zabierając jednak wcześniej kilka pozostawionych monet. Gdy tylko Qun usadził swe tłuste walory na niewygodnym krześle, co nie omieszkał skomentować skrzywieniem warg, podszedł do niego właściciel przybytku, kłaniając się nisko.
- Witam zacnego gościa w naszych skromnych progach... Czym raczy się Wasza Mość uraczyć najpierw?
Nogi karczmarza rozedrgały się w przestrachu gdy wredne spojrzenie Quna spoczęło na jego twarzy.
- Nie bałamuć mnie tu! Dawaj no szybko najlepsze wino jakie tu macie, w tej zatęchłej norze... i piwa dla mych sług, ino migiem!
Starszy już, właściciel "Złotopławego Smoka" pobladł po twarzy i ugiął się na miękkich kolanach, jednak szybko otrzeźwiał i kłaniając się w pół, pobiegł na zaplecze, szykować zamówienie. W między czasie kupiec postanowił dokonać obserwacji towarzystwa, jakie przyszło mu tolerować, by wybrać swą ofiarę. Po pół minucie pobieżnej obserwacji dokonał wyboru, a był nim wysoki młodzian o blond szczecinie i szmaragdowym spojrzeniu, które teraz było nieco zamglone od ilości wypitego miodu. W swym skórzanym pancerzu i zwykłych podróżnych łachach kompletnie nie pasował do towarzystwa, które składało się przecież w większości z bogatych kupców i arystokracji. Był idealnym celem - wyglądał na woja - przedstawiciela profesji, której Qun nienawidził jak zarazy, a do tego na całkiem niskiego stanu, jeśli w ogóle jakiegoś. Uśmiechnął się wrednie do swego sługi, o łysej pale i szkaradnej szramie przez prawy policzek, po czym skinięciem głowy wskazał na ofiarę swego wyboru. Ochroniarz odwzajemnił uśmiech i kiwnął na swego kompana obok, tego blond-włosego. Razem podnieśli się z krzeseł i poprawiając spodnie, jakby powodem była fizjologia, ruszyli w stronę młodzieńca...
Jeszcze tego samego dnia w godzinach wieczornych, w całym mieście niosła się plotka, jakoby Qun poszukiwał łowców głów gotowych za złoto wykonać jego zlecenie.Ponoć potrzebował ich, by odnaleźli złodzieja i mordercę, który ważył się ukraść mu cenny przedmiot rodzinny, gdy spokojnie kosztował trunków w "Złotopławym Smoku", oraz z zimną krwią pozbawił życia dwóch jego przybocznych gdy próbowali odzyskać własność kupca. Po cichu niosła się także i druga plotka, jakoby w tymże przybytku doszło do zwady między jego ochroną a jakimś najmitą, który to został przez psy Quna zaczepiony. Owy obcy jegomość rozrąbał jednego z nichna dwie poły i pokaleczył śmiertelnie drugiego, po czym zbiegł w tumult ulicy. Niezależnie czy pierwsza czy też druga wersja wydarzeń była prawdziwa, jedno było pewne - Kupiec Qun oferował obrzydliwą sumę za schwytanie uciekiniera i dostarczenie go żywego lub jego głowy. Kandydatury należało składać w jego tymczasowej rezydencji - Złotym Pałacu, mieszczącym się na głównej ulicy Wielkiego Rynku. Nie omieszkał także użyć swych wpływów i wnet do pościgu przyłączyło się miasto, uznając Mirkana najmitę z Twierdzy Urrthorror banitą, mordercą, złodziejem i odzczepieńcem, rozsyłajac za nim list gończy z ceną 100 000 złotych monet za żywego lub martwego.

Łowczy staje się zwierzyną...

Pałac, choć wcale nie był powlekany złotem i ciężko było dostrzec gdziekolwiek ten cenny kruszec, zapierał dech swą monstrualnością i architekturą. Mosiężna brama, wmontowana w kamienny mur, wprowadzała gości do niebiańskiego ogrodu. Wszędzie dookoła rosły miniaturowe i poskręcane w dziwaczne kształty drzewa liściaste, piękne na swój orientalny sposób. Wewnętrzne mury pokrywał stary jak one same bluszcz, który teraz bawił wzrok barwą czerwieni zmieszanej z ciemną zielenią liści oraz brązem zdrewniałych łodyg. Od bramy do dębowych wrót pałacu prowadziła marmurowa ścieżka, której bloki ustawione były od siebie w równej, pół metrowej odległości. Wzdłuż niej rozlewały się wąskie łąki czerwonych i białych róż, rozpraszanych co czas jakiś ozdobnym drzewem. Sam pałac zbudowany był na podstawie prostokąta z dodatkowym półokręgiem z tyłu, z tym, że dłuższe boki służyły za awers i rewers przybytku. Od frontu bielone ściany chroniło zadaszenie, utrzymywane na licznych kolumnach z motywem winorośli i bluszczu, dwie najbardziej postawne znajdowały się na środku i robiły za wejście do tzw. ganku. Okna były nieliczne ale za to szerokie i oszklone, a do tego szyby te były tak czyste, że aż oślepiały blaskiem odbijanych promieni. Całość zdobił gzyms złożony z marmurowych i kamiennych figur, przedstawiających Fallathańskie bestie i legendarnych bohaterów kontynentu.
Dębowe drzwi stały rozwarte jak ulicznica na rynku i zapraszały do środka, z którego bił zapach pieczeni zmieszany z chmielną i jabłeczną nutą. Wnętrze pałacu było w całości bielone, co właściwie podkreślało znaczenie zawieszonych na ścianach portretów, kompletów uzbrojenia, gobelinów i inszej sztuki wcześniejszej i teraźniejszej. Porcelanowe kafelki zaściełające całość podłóg w budynku niosły echo przybywających, tak więc w kilka chwil przy trójce znajomych znalazł się lokaj. Łysy sługa o czarnym wąsisku, przybrany w szykowny czarny frak, w czarnych jak smoła lakierkach, przywitał ich poprawnym ukłonem i wystawiając rękę w stronę salonu zaprosił dalej. Zatrzymał się dopiero w największym z pomieszczeń, tzw. salonie balowym, gdzie brak mebli wcale nie wydawał się dziwny, a liczne szklane klosze lamp dobrze rozświetlały każdy kąt. W czasie przyjęć stało tu kilka stołów z pożywieniem i podium dla artystów, ulokowane przy wschodniej ścianie, teraz jednak pozostało tylko podium, a na środku stół i dwa krzesła. Jedno zwykłe, jak na pałacowe standardy, drewnianej konstrukcji, drugie natomiast, po przeciwnej stronie stołu, z atłasowym obiciem i całkiem zajęte. A mianowicie przez tłusty zad tymczasowego właściciela przybytku, kupca Quna. Lokaj ukłonił się w poły przed swym panem i wskazując na trójkę przybyłych, zaanonsował.
- Panie, przybyli następni...
Teraz zwracając głowę w stronę Denaela, Gwidona i Amhráin, dodał.
- Oto Wielmożny Pan Qun, najbogatszy z kupców, wielki przedsiębiorca, najznamienitsza persona w świecie handlu i wasz dobrodziej, a także przysz...
- Zamilknij Gafrze! dość razy wysłuchałem tej wiązanki pochlebstw sumiennie mi należnych, a ta trójca... gości, zapewne zdaje sobie dokładnie sprawę z kim ma do czynienia.... Idź sprawdź, co w kuchni te frędzle kombinują, bo mnie już kiszki skręca od kwadransa, a pieczeni dalej nie ma! Ruchy wąsalu smolony!
Qun przerwał obcesowo przemowę lokaja, którą sam wymyślił i nakazał słudze recytować przy każdym z kolejnych gości, i za każdym razem w podobny sposób przerywał. Wydusił na swej twarzy nieszczery uśmiech i miłym głosem zwrócił się do kobiety.
- Pewnieście przygnali tutaj zachęceni wieściami przerażającymi, że ma świetlana postać bezczelnie okradziona została. To i prawda co do joty!
Tu już uniósł głos i zmarszczył brwi, by dodać słowom mocy przekazu.
- Jakiś niegodziwiec ważył się dybać na moje życie i mych sług wiernych, nie dość, że rozpłatał jednego na amen to jeszcze drugiemu rękę urżnął, jak jaki rzeźnik kurewski!
Tu już krzyczał i ewidentnie dał się ponieść emocjom, które teraz w nim wrzały jak smoła w kotle.
- Chędożony w jego mać skurwiel pozbawił Olga prawicy! Toż to śmierć pewna dla wojaka! Tak mnie ten syn kurwy latarnicy spod Reptilii urządził... i kto mnie teraz chronić będzie?! Kto mnie obroni przed tym kierwem diabelnym?! Kto sprawiedliwość wymierzy! No kto?!
Qun dyszał ze wściekłości od tego potoku słów i śliny, jaka wyciekła podczas okrzyków. Dał sobie chwilę na złapanie drugiego oddechu i uspokojenie swej rozgorączkowanej głowy. Nie dał jednak przybyszom dojść do słowa i już zaraz znów monolog ciągnął, już jednak spokojniejszym i łagodniejszym tonem.
- Skradł mi... skradł bydlak, bezcenny ojców dar. Chce go odzyskać! Niech go psi zeżrą i wilcy rozerwą! psiekrwia jebanego... tfu!
Splunął siarczyście na podłogę, objawiając swoje jakże pospolite korzenie, bardziej pasujące do osoby. Nie robiąc jednak dłuższej przerwy pociągnął dalej, i tym razem zmieniając emocje na twarzy, na te łagodne i przyjazne jakże.
- Widzę żeście młodzi i hardzi! takich mi trzeba! Złapcie, wytropcie, dopadnijcie dziada - a nagrodzę was sowicie. A gdy już go dopadniecie to go, kurewskiego syna, za jajca na haku wyciągnijcie i głowę odczłonkowaną - mi przynieście. Pamiętajcie że prawo jest z wami.
Zakończył dosadnie podkreślając ukryte między wierszami słowo "martwy" i machając od niechcenia świstkiem papieru z napisem "żywy lub martwy", karykaturą małpy i zachęcająco wyglądającą sumą nagrody za nią. Nie obchodziło go kim byli ci frajerzy, którzy stali przed nim, nie miał najmniejszej ochoty przebywać w ich obecności, bo to psuło mu powietrze. Także nie chciał i nie musiał znać ich nic niewartego zdania, bo dobrze wiedział jak działa magia pieniądza, wiedział, że nie odmówią. Dla tego kontent był z siebie, że tak sprawnie zdołał wyłożyć sprawę i nie dopuścić by najmici rozwarli niepotrzebnie gęby, z równie niepotrzebnymi pytaniami. Widząc, że Ci jednak nadal stoją w miejscu i nie mają zamiaru się ruszyć, już miał zdzielić ich słownie za obijanie się u niego na służbie i zagrozić potrąceniem z nagrody, gdy przypomniał sobie, że nie powiedział jednego. Tak więc zwracając się ponownie w ich stronę dołożył zmęczonym głosem.
- Aa, ten sługus co was tu sprowadził powie wam co dalej, wskaże świadków, da dokładniejszy rysopis, zaliczkę i te inne bzdety co mnie wcale a wcale nie ruszają, bo to wasza chędożona działka... tak więc na prawo i bym was nie widział bez czwartej głowy.
Aż zarechotał zadowolony z dobrego dowcipu, po czym machnął niedbale ręką, dając tym samym znak hołocie, że może odejść.



Mirkan jest banitą ściganym przez prawo Dol Velen a także sojusznicze państwa, które zdecydowały się rozciągnąć działanie listu gończego na swoje terytoria (w gestii MG). ]]> Œroda 2 Grudzień Œroda 2 Grudzień http://www.najemnicygw.pun.pl/viewtopic.php?pid=292#p292 292@http://www.najemnicygw.pun.pl

Imię

Mirkan - po dziadku odziedziczył, który pochodził z Irimgardu.

Ród

Żaden z niego szlachciur czy bogaty mieszczan by nazwisko nosić. Wszelako nie wyklucza możliwości dobrego ożenku i tym samym zapewnienia sobie znacznego tytułu lub chociaż przyzwoitej starości (jeśli dożyje).

Wiek

26 pełnych lat naliczył ostatniej wiosny, nawet nie zgadywał jakim sposobem i kiedy to przeleciało. Lepszą zagwozdką do rozwiązania byłaby ta z pytaniem "jak przeżył tak długo?"

Parametry fizyczne

Wysoki to jegomość - dokładnie 186 cm wzrostu, ciało nieco zapuszczone (piwny mięsień, odpuszczanie podczas treningu i te sprawy) i zważone na 78 kg, długie szatynowe włosy zaczesywane zwyczajowo do tyłu i wiązane. Twarz pociągła, oczy bladoniebieskie, usta bladoczerwone, zarost stara się mieć minimalny, acz tak jak do treningu, tak i do pielęgnacji swego "podbródka" nie ma serca, toteż nieraz chodzi zarośnięty.

Profesja

Najmita, miecz do wynajęcia, pies wojny, żołnierz fortuny - różnie zwą takich jak on. Pewne jest jedno - panem mu złoto i mamona. No i kobieca uroda. Więc jeśli groszem nie śmierdzisz lub wdziękiem grzeszysz, u Mirkana szukaj zbrojnego ramienia i pociechy.

Pochodzenie

Urodził się na Wyspie Mew gdzie spędził dzieciństwo i wstępne lata męskie. W wieku 21 lat zdecydował się przepłynąć Cieśninę Piratów i zakosztować życia na kontynencie. Od samego początku upodobał sobie pracę jako najemne ostrze, choć przez ostatnie miesiące nie miewał potrzeby narażania życia dla złota. Wszelkie luksusy codziennego życia zapewniała mu znajomość z pewną bogatą czarodziejką. Teraz jednak znów jest w drodze - gdzie go nogi i swąd pieniądza zawiedzie.

Cechy szczególne

Zbytnia gwałtowność i upodobanie do alkoholu. Do tego nadmierna pasja do kobiet i narzekania - urodzony pesymista w temacie własnego żywota.

]]> Œroda 2 Grudzień Œroda 2 Grudzień http://www.najemnicygw.pun.pl/viewtopic.php?pid=290#p290 290@http://www.najemnicygw.pun.pl
Fenowie są niezwykle podobni do Elfów. Mają tak samo jak oni długie, spiczaste uszy (mniej lub bardziej), elfią fizjonomię twarzy. Są niebywale odporni na upały i chłody, bardzo zwinni i sprytni. Od Elfów odróżnia ich to, że potrafią odkładać tkankę tłuszczową, przez co nie posiadają tak szczupłego jak one ciała. Mierzą od 160 cm do 190 cm, waga z kolei może dochodzić od 50 do 85,0 kilogramów.

Nie mają też tak jasnej karnacji jak Elfy. Włosy najczęściej są ciemniejszej barwy, od ciemnego blondu, przez rudy, szatynowy do czarnego. Rysy twarzy nieco się różnią od elfich, są stanowczo twardsze i ostrzejsze. Zmysły wzroku i słuchu są gorsze niż u ich "kuzynów", jednakże i tak przewyższają ludzkie narządy. Dożywają średnio do 350 lat.


2. Historia:

Fenowie zamieszkiwali Sferrum, na którym panowały bardzo trudne warunki klimatyczne. Tylko dzięki swoim umiejętnościom adaptacji dostosowali się do nich, co umożliwiło im przetrwanie. Zdążyli rozwinąć nawet namiastkę kultury, kiedy to Sferrum nawiedzili Neuwrath. Fenowie wzbudzili ich zainteresowanie, ponieważ przypominali napotkaną już wcześniej rasę. Rasą tą byli Elfowie. W przeciwieństwie do nich Fenowie natychmiast uznali przybyszów za bogów, dzięki czemu Neuwrath bardzo łatwo mogli manipulować ideami, zasadami i moralnością swoich nowych podopiecznych. Wysłali do nich przedstawiciela, którego Fenowie nazwali Iluve. Objawił się im jako jaśniejąca postać grająca na lutni. Poprzez pieśń przekazał im swe myśli, dzięki czemu bez problemu przekonał ich o istnieniu złych ras, które podszywają się pod Fenów i czczą fałszywych bogów. Po wielu wiekach indoktrynacji Neuwrath w końcu zdecydowali się przenieść grupę Fenów do Fallathanu. Stało się to około roku 4600 PC. Od samego początku Fenowie byli myleni z Elfami ze względu na podobieństwo wyglądu, dlatego rozdzielili się na niewielkie grupki i zaszyli w odludnych częściach kontynentu, by nie zwracać na siebie uwagi. Tak czynić przykazał im Iluve. Z czasem jednak zaczęli się łączyć i skupiać w niewielkich osadach, utrzymując się głównie z łowiectwa i uprawy roli.  Byli świetnymi myśliwymi i tropicielami, dzięki czemu łatwiej było im się ukryć przed niechcianymi spojrzeniami i być samowystarczalnymi.
Jedna z większych grup Fenów trafiła do Careogrodu, gdzie miała nadzieję znaleźć sojuszników i mentorów, bowiem doszła ich osławiona niechęć careogrodzian do Elfów oraz ich legendarny kunszt rzemieślniczy. Ci jednak od razu zobaczyli w nich znienawidzonych wrogów i wygnali za granicę państwa, nie pomogły usilne tłumaczenia Fenów, że nie mają z nimi nic wspólnego prócz uszu i rysów twarzy, krasnoludy wolały zaufać swym oczom i instynktowi. Odrzuceni Fenowie postanowili poszukać szczęścia gdzie indziej, na ziemiach wolnych od rządów kogokolwiek. Tak też prowadzeni pod sztandarem rodu An'Carvas dotarli na południowe ziemie pod granicą Królestwa Careogrodu i Republiki Amarth. Tam założyli pierwsze miasto nazwane Caras Iluve a Mhrill An'Carvas ogłosił się królem i władcą tych ziem.

Fenowie mieli swój udział w wydarzeniach rozgrywających się w świecie Fallathanu. Wspomagali - o dziwo - Careogród, Amarth czy Reptilię jak tylko pozwalały im na to możliwości. Służyli głównie jako zwiadowcy, co wiązało się z ich naturalnymi predyspozycjami.
Obecnie większość ze społeczności feńskiej przebywa w bastionie Caras Iluve. Pozostali wędrują po świecie, zajmując się pracami polegającymi na tropieniu, szpiegowaniu, czy nawet inicjowaniu jakichś wydarzeń (zdolność wpływania na innych).


3.  Wskazówki dotyczące odgrywania:

Fenowie są stosunkowo nieufni w kontaktach z pozostałymi rasami Fallathanu. Podchodzą z dystansem do wszystkiego co nowe, starają się też nie dopuszczać do siebie zbyt blisko przedstawicieli innych ras. Ponieważ od dziecka wpaja im się niechęć czy wręcz nienawiść w stosunku do przedstawicieli elfiej rasy, spotkanie z Elfami, których traktują jak marne kopie ich samych, może wywoływać u nich agresywne i nieprzewidywalne zachowanie. Związane jest to z ich religią, której głównym bóstwem jest Iluve.

Cel ich zadania wyznaczonego im przez Iluve nie jest powszechnie znany. Tylko najwyżsi kapłani kultu oraz władcy są świadomi przeznaczenia Fenów. Niemniej każdy przedstawiciel ich rasy wie, że ich czyny wymierzone są w Elfy, ich kulturę, państwowość, wierzenia. Dlatego też niezwykle rzadko przeciwstawiają się rozkazom płynącym z Caras Iluve, są lojalni i respektują zawarte umowy.

Fenowie starają się utrzymywać przyjazne kontakty ze wszystkimi rasami oraz państwami, które nie są przychylnie nastawione do Elfów, dlatego mimo początkowych spięć udało im się nawiązać cichą współpracę z Królestwem Careogrodu. Dzięki swemu opanowaniu, bystrości umysłu są w stanie przemawiać z ogromną charyzmą, toteż dość często są zatrudniani przez różne persony do podburzania ludu. Zgadzają się na tego typu zadania, ponieważ krzewienie chaosu przybliża ich do celu. Czynią to tym chętniej, że często wina spada na bogu ducha winne Elfy, których prosty lud nie jest w stanie od Fenów odróżnić. Słyną także z szczególnego talentu do śpiewu i instrumentów wszelkiej maści, często więc można wśród nich spotkać bardów czy zwykłych grajków.

Posługują się językiem wspólnym, który bardzo szybko przejęli od Ludzi. Oczywiście są w stanie uczyć się innych języków, jednakże tego dostąpią tylko bardziej inteligentne osobniki.

Obchodzą kilka z Fallathańskich świąt, plus dwa święta bezpośrednio wiążące się z ich rasą - Święto Laraza, które upamiętnia ich pierwszy dzień w Fallathanie obchodzone 3 Asvarba oraz Dary Laraza ogłaszane kilka razy do roku, przeważnie kończące się libacją.

Więzy rodzinne są bardzo silne, a rodzina liczy się dla nich ponad wszystko. Nieważne jest czy członek rodziny jest przestępcą czy praworządnym obywatelem. W razie konieczności pozostali będą ochraniać go i bronić.

Lubują się w muzyce, szczególnie granej na lutniach. Ich architektura nawiązuje do tej z Careogrodu. Centrum ich kultury jest stolica, Caras Iluve. Tam też święta obchodzone są w gronie najwyżej postawionych Fenów i z udziałem ogromnej liczby mieszkańców. Jako że są rasą niezbyt liczną, narodziny zawsze są hucznie świętowane, a śmierć przeważnie przyjmowana z wielkim smutkiem i trwającą przynajmniej kilka dni żałobą. Z powodu częstego obchodzenia Darów Laraza mają wyznaczone tereny, gdzie uprawia się jedynie składniki do wytwarzania piwa bądź mocniejszych alkoholi. Podobnie jak w kulturze krasnoludzkiej, alkohol jest nieodłącznym elementem każdego święta.]]> Wtorek 29 PaŸdziernik Wtorek 29 PaŸdziernik http://www.najemnicygw.pun.pl/viewtopic.php?pid=289#p289 289@http://www.najemnicygw.pun.pl Przybywając do tego historycznego miasta krasnoludów zapewne każdy ma w wyobraźni ulice pełne karczm, browarów, hut i świątyń Moradina. W pewnej części jest to obraz prawdziwy i krzepiący, bo kto odmówi krasnoludzkiego "Ale" przy kompaniji khazadów. By wspomóc spragnionych i zagubionych zamieszczam tutaj reklamę wiekowego i zasłużonego dla miasta kompleksu procentowej rozpusty...
Browar "Szczęście Brodacza" zaprasza wszystkich spragnionych złotego trunku i chcących dobrze się zabawić przy kuflu najprzedniejszych alkoholi! Po latach ciężkiej abstynencji z piwnic browaru ponownie turlają się beczki, pełne najprzedniejszego piwa na całym Fallathanie, wytwarzanego według prastarych khazadzkich receptur, które produkowane jest na najlepszym słodzie i jęczmieniu jaki porasta kontynent. Dzięki tradycji i ogromnemu doświadczeniu krasnoludzkich browarników macie pewność jakości smaku, który towarzyszył waszym przodkom i będzie towarzyszył także waszym dzieciom. Ale by tego było mało dzięki karczmarzowi Grimgarowi, słynącemu ze swej wojenno-karczemnej tułaczki, prastare receptury browaru wzbogacono o kilkadziesiąt nowych, często egzotycznych i nieznanych. Tylko w Karczmie "Pełen Kufel", która jest częścią kompleksu browarnego, można skosztować wszystkich tych produktów i doznać wewnętrznego oczyszczenia. Liczne zabawy i konkursy znakomicie urozmaicają karczemne życie tchnąc weń życie i kolory. Przybądź i poczuj tę atmosferę, a wsiąkniesz na dłużej. Zadowolenie gwarantowane.

2. Wieści z życia eSTeTów

Dnia 1 Rasber'a 4365 roku w potężnych murach Khazad Ungor świętym węzłem małżeńskim połączyło się dwoje ludzi - Syn Thar Tarag, zastępca Namiestnika i Dyplomata Qual D'Paole z aktorką Teatru Azelockiego Ashą Metter. Na zaślubiny przybyło większość Synów z Namiestnikiem na czele oraz zacni goście spoza Careogrodu. Uroczystość cieszyła się ogromnym zainteresowaniem w trakcie ale i długo po jej zakończeniu, bowiem ponoć Namiestnik Synów Thar Tarag uległ namową panny Aszy i wpuścił do siedziby organizacji przedstawicieli rasy Elf. Nikt jednak nie odważył się zaryzykować donosu o złamaniu prawa Królestwa przez władze STT i sprawa przycichła. Na razie.

Dnia 22 Kahal`a 4365 roku stała się rzecz niebywała! Otóż w Konkursie Recytatorskim zorganizowanym przez powszechnie znanego Euzebiusza - właściciela Karczmy "Pod Pijanym Orkiem", na podium znaleźli się dwaj członkowie Synów Thar Tarag rasy krasnolud. Swymi wierszami ujęli za serce zgromadzoną publiczność i wyrżnęli konkurencję, ustępując tylko miejsca Orkowi, który pod wpływem okazał się zdolnym poetą. Swą umiejętnością władania słowem popisywali się Klanowy Bard i Namiestnik Ghurim Kibil- Barûk w wierszu pt. "Wyścig" oraz zawodowy żołdak i Mędrzec Gotrek w wierszu-kołysance pt. "Na pohybel". Zajmując kolejno trzecie i drugie miejsce. Tym samym zadali kłam elfickiej propagandzie, jakoby krasnoludy nie potrafiły tworzyć poezji, i jednocześnie udowodnili jej wyższość nad sodomistycznymi jękami tamtych.

3. Nekrologi
Z dniem 18 Yomrqah'a 4365 roku pożegnaliśmy wiekowego Khirima Guślarza Sigin Tharâga. Był on najwyższym czcicielem Moradina jako jego Kapłan, swą mądrością i umiejętnościami magicznymi wspierał Synów Thar Tarag jako członek ich elity. Najważniejsze jednak jest to, że był wzorowym mężem i przykładnym ojcem trojga dzieci. Całe Królestwo płacze po tej stracie a rana nigdy się nie zabliźni. Niech spoczywa w pokoju a Moradin dopuści Go do wiecznej uczty u swego stołu.

4. Na wesoło
Oto utwory krasnoludów, którzy zwyciężyli w Konkursie Recytatorskim. Niechaj wszyscy zakosztują prawdziwej kultury!

wiersz Ghurima
wiersz Gotreka]]> Wtorek 22 PaŸdziernik Wtorek 22 PaŸdziernik http://www.najemnicygw.pun.pl/viewtopic.php?pid=288#p288 288@http://www.najemnicygw.pun.pl
Słuchaj, młody, ojca grzecznie,
A żyć będziesz pożytecznie.
Stamtąd czekaj szczęśliwości,
Gdzie twych przodków leżą kości.
Nie wyruszaj w obce kraje,
Bo tam szpetne elfów gaje.
Bo tam szpetne elfów gaje.

Pobij elfa, gardło spłucz!
Ucz się na wojaka, ucz!
Bo tam szpetne elfów gaje.

One elfy drzewołazy
Znieważają święte głazy.
Do zwierzaków miłość głoszą,
Zamiast brody liście noszą.
W głowach piosnki i głupoty,
Elfy to same kłopoty.
Elfy to same kłopoty.

Pobij elfa, gardło spłucz!
Ucz się na wojaka, ucz!
Elfy to same kłopoty.

Cudzoziemskich ksiąg nie czytaj,
Czego nie wiesz, klanu pytaj.
Ucz się młota, stali, dzbana,
A poznają w tobie pana.
W swej kopalni szukaj złota.
Krasnoludzka to robota.
Krasnoludzka to robota.

Pobij elfa, gardło spłucz!
Ucz się na wojaka, ucz!
Krasnoludzka to robota.

Twoja sprawa strzec kopalni,
Wszak to ona klany karmi.
Nie wiesz, gdzie się czai zmora,
Nie odkładaj więc topora.
Jak już musisz wyjść spod ziemi,
Bądźże twardszy od kamieni.
Pokaż wszystkim tam na górze,
Krasnal kuty jest w marmurze.
Krasnal kuty jest w marmurze.

Pobij elfa, gardło spłucz!
Ucz się na wojaka, ucz!
Krasnal kuty jest w marmurze.

Bij elfy, kiedy popadnie,
Niech niejedna głowa spadnie.
Niestraszne ci żadne trudy,
Wszak twym rodem krasnoludy.
Co dzień dzielnie mieczem rób,
By się gęsto ścielił trup.

Tu przez wieki twoje dziady
Dały nauk tych przykłady.
Tu przez wieki twoje wnuki
Nie przepomną tej nauki.

To jest krasnoludzka racja
Pierdolona elfów nacja!

Wojciech "Woltus" Kłos]]> Niedziela 18 Sierpień Niedziela 18 Sierpień